's Nachts lig je wakker. Je piekert over wat je allemaal boven het hoofd hangt. Overdag voel je je rusteloos.
Je wil alles op alles gezet hebben om beter te worden.
Het medische traject hakt erin. Het slurpt veel meer van je tijd dan je had kunnen bedenken.
Je voelt je bang, verdrietig, onzeker, boos, misschien wel alleen.
Je bent moe.
Je bent op zoek naar steun, naar begrip, naar houvast.
De diagnose was een wake up call.
Nu wil je weten wat dit je te vertellen heeft.
Diep van binnen zijn er ook wel dingen waarvan je wéét dat het een goed idee zou zijn om ermee aan de slag te gaan. Maar waar te beginnen?
En ook: moet dat nu?
Nu je hele leven op zijn kop staat?
